مراقب آدمی که خدایش در آسمانهاست باش!

وبلاگ من

وقتی انسان کسی را ندارد که دوستش بدارد

آیا شما که صورتتان را در سایه نقاب غم انگیز زندگی مخفی نموده اید

گفتنه بودند که از دل برود

متر برداشته اند٬

به پایان فکر نکن

ای بابا

"ديدم قدر گرفته ام
انسان وقتي دلش گرفت از پي تدبير مي رود"    سهراب سپهري
ولي من مي گم
انسان وقتي دلش گرفت ديگر پي هيچ کاري نمي رود
مي خزد در گوشه اي
و در ديار دلتنگي اش آرام آرام قدم مي زند
و انتظار مي کشد...

چه کس تو را از مهربان شدن با من مایوس می کند؟
تندیس دست پرور من
با واژه های ناب ساختم تو را
ای آفریده ی من:
نه,ای خود,تو آفریده مرا
اینک با من چه می کنی
مهر سکوت را زین سنگواره لب سرد ساکتت بردار...

و زیرکانه ترین هدیه ها بخشیدی:

من آن تخته پاره ام که بيخودانه سيلي خور اين اقيانوسم...

در آن ميان درويشي از منصور پرسيد که عشق چيست؟
گفت امروز بيني,فردا و پس فردا:
آنروزش بکشتند
ديگر روز بسوختند
و سوم روزش به باد بر دادند.

از انچه عظيم است
يا بايد هيچ نگفت
يا با عظمت سخن گفت.(نيچه)                                           

دو جويبار کوچک با هم گفتگو ميکردن و از سختي راه مي گفتن يکي ميگفت:راهم نا هموار بود با صخره,سنگ وگل ولجن در گير بودم.
ديگري گفت:راهم خوب بود, از کنار سبزه و گلها و درختان و ازکنار بازي بچه ها گذشتم.
در اين اثنا به رودخانه رسيدند, رودخانه غريد و گفت:ديگر حرفي نزنيد در من بياييد در من سرگردانيها يتان شادي و غمتان را از ياد ميبريد و وقتي به دريا برسيم همه ي گذشته فراموش مي شود. 

مردي که هر روز هزاران بار مرگ خويش را مي خواند
چون مرگ بر در خانه اش کوفت
از در ديگر گريخت!!!